Parowóz OKi 1 i OKi 2

Tendrzaki osobowe pruskiej serii T11 (później 74(0-3)) i T12 (później 74(4-18)) były budowane w latach 1903-1916 w liczbie 471 (T11) i w latach 1902-1921 w liczbie 1014 (T12). Po I wojnie PKP eksploatowały 52 parowozy typu T11 i 12 typu T12. Konstrukcyjnie oba typy były prawie identyczne, z tą różnicą, że parowóz T11 (OKi1) miał kocioł na parę nasyconą i silnik bliźniaczy, a T12 (OKi2) kocioł na parę przegrzaną.

Parowozy początkowo były przeznaczone do obsługi szybkiej kolei miejskiej w Berlinie przed jej elektryfikacją i dlatego przystosowano je do krótkich przebiegów. Kocioł był dwudzwonowy, z przepustnicą Schmidta i z rozszerzoną dymnicą, ostoja z blachowymi ostojnicami grubości 15mm. Sprężyny nośne osi tocznej i I napędnej (górne) oraz silnikowej i III napędnej (pod maźnicami) połączono wahaczami wzdłużnymi. Podparcie było czteropunktowe. Dla umożliwienia przejścia po łukach o promieniu 140m oś toczna (wózek Krauss-Helmholtza) miała przesuwność 23mm, I oś wiązana 27mm, natomiast w osi silnikowej podcięto o 15 mm obrzeża kół. Cylindry silników były symetryczne, obustronnie wymienialne, z charakterystycznymi długimi przewodami dolotowymi pary. Parowóz wyposażono w stawidło Heusingera i 3 skrzynie wodne (2 boczne i trzecią pomiędzy ostojnicami) połączone ze sobą. Niemcy przejęły w 1939r. około 25 tych parowozów; część z nich była rewindykowana.

„Parowozy kolei polskich”
Wydawnictwo: Komunikacji i Łączności
Warszawa 1978

Ten wpis został opublikowany w kategorii Parowozy. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.