Parowóz OKz 32

Ponieważ parowozy poniemieckie serii TKtl i TKt2, ciągnące pociągi pasażerskie na liniach górskich PKP (głównie zakopiańskiej) o wzniesieniach do 22%., nie mogły sprostać zadaniom, Ministerstwo Komunikacji zleciło w 1932 r. zakładom HCP wykonanie 25 silnych tendrzaków serii OKz32, które miały przejąć obsługę tych tras. Pierwszy parowóz oddany został do eksploatacji w końcu 1933 r., ostatni w 1936 r. W ich budowie wykorzystano elementy konstrukcyjne parowozu towarowego serii Ty23, produkowanego przez te same zakłady, natomiast cylindry silników parowych były odpowiednikami cylindrów stosowanych w parowozach pośpiesznych serii Pt3l. Ostoja parowozu z ostojnicami belkowymi grubości 90 mm była dobrze usztywniona, z czteropunktowym podparciem części odsprężynowanej. Oba jednoosiowe wózki Krauss-Helmholtza – przedni i tylny były identyczne. Zastosowano układ hamulcowy systemu Westinghouse’a ze sprężarką 3-cylindrową i maksymalnym naciskiem klocków (przy hamowaniu za pomocą zaworu dodatkowego) równym 100% ciężaru użytecznego parowozu. Kocioł miał dwudzwonny walczak, skrzynię ogniową z rusztem wywrotnym i 4-rurkowy przegrzewacz Schmidta (z dwudzielną komorą).

W czasie eksploatacji stwierdzono stosunkowo niską sprawność (44-67% przy bardzo dobrym węglu), spowodowaną zbyt małą zdolnością pochłaniania ciepła i nieodpowiednim doborem wymiarów wylotu pary i komina. Bardzo dobrą sprawność miał natomiast silnik parowy z cylindrami wyposażonymi w samoczynne wyrównywacze ciśnienia, konstrukcji inż. Tatary z HCP oraz suwaki okrągłe o dużej średnicy (320 mm) nie dławiące dolotu pary. Cylindry, suwaki i maźnice smarowano centralnie za pomocą pras smarnych Friedmanna. Parowóz wyposażony był w trzy skrzynie wodne: dwie boczne (po 4 m3) i trzecią umieszczoną z tyłu pod skrzynią węglową (2 m3). Miał on znormalizowane wyposażenie z prędkościomierzem rejestrującym „Teloc”. W celu zmniejszenia masy wały osiowe zestawów kół były przewiercone. Piasecznice, reczna i pneumatyczna podawały piasek pod 4 zestawy wiązane. Wiele tych silnych i użytecznych parowozów pełniło służbę na liniach górskich PKP do ostatnich lat. Ich sylwetka była jednak trochę zmieniona w stosunku do pierwowzoru, przez dodanie w okresie powojennym blachowych odchylaczy dymu przymocowanych do górnej części dymnicy. Projektantem tego typu był prof. Księżopolski z zespołem z HCP.

„Parowozy kolei polskich”
Wydawnictwo: Komunikacji i Łączności
Warszawa 1978

Ten wpis został opublikowany w kategorii Parowozy. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.