Parowóz Ol 49

Był to parowóz osobowy lub lekki pospieszny, budowany w latach 1951-1954 przez zakłady Fablok jako odpowiednik przedwojennych typów osobowych serii Ok1/Ok22. Część elementów osprzętu wzorowana była na konstrukcji importowanej serii Ty246. Kocioł parowozu miał skrzynię ogniową z rurami cyrkulacyjnymi, pneumatycznie uruchamianymi wahadłowymi drzwiczkami paleniskowymi, wstrząsanym rusztem i samooczyszczającym się popielnikiem z bocznymi klapami wlotu powietrza. Wyposażony był również w podgrzewacz wody zasilającej, połączony z oczyszczaczem, wzorowanym na rozwizaniu z serii Ty246. Podgrzewacz nie zdał jednak egzaminu praktycznego, ponieważ powodował straty energii i musiał ostatecznie być usunięty (podobnie jak w serii Ty51) i zastąpiony blachami opadowymi w walczaku kotła. W skład wyposażenia parowozu wchodziły: inżektory Metcalfe’a/Nathana na parę odlotową, ostojnice belkowe, stawidło Heusingera, suwaki systemu Trofimowa o średnicy 200mm, odchylacze dymu na dymnicy. Przednią oś toczną wykonano jako wózek Krauss-Helmholtza (z odchyleniem 100 mm), tylną jako wózek Bissela (z odchyleniem 70 mm). Pierwsza oś napędowa miała przesuwność boczną 10 mm, II i III były sztywne. Parowóz przechodził przez łuki o promieniu 150 m. Ponieważ łożyska osi tendra wykazywały tendencję do grzania się, były one następnie wymieniane na łożyska toczne. Wobec stosunkowo małych nacisków osiowych (17 T) parowóz mógł prowadzić lekkie i średnie pociągi osobowe również na liniach o słabszej nawierzchni. Trzy parowozy tej serii wykonane zostały w 1952 r., dla Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej.

„Parowozy kolei polskich”
Wydawnictwo: Komunikacji i Łączności
Warszawa 1978

Ten wpis został opublikowany w kategorii Parowozy. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.