Parowóz Os 24

Parowóz serii Os24, wzorowany na austriackim parowozie typu 570 (budowanym od 1914r., a po przejęciu go przez powojenne Koleje Austriackie oznaczonym jako typ 113) przeznaczony był zasadniczo do prowadzenia pociągów pospiesznych w dyrekcji warszawskiej, krakowskiej, radomskiej i stanisławowskiej i w tym celu został zamówiony w 1924r. w Fabloku przez Ministerstwo Komunikacji. Pierwszy egzemplarz serii przekazany został do eksploatacji 31 grudnia 1925r., ostatni sześćdziesiąty – w 1927r. Okazało się jednak, że parowóz ma poważne mankamenty, przy przechodzeniu łuków z dużą prędkością występowały nawet pęknięcia osi, musiano go więc wycofać z ruchu pospiesznego i przeznaczyć do obsługi pociągów osobowych z prędkością około 60km/h, dla których był za silny i za ciężki. Była to konstrukcja nie udana i nie przystosowana do potrzeb naszych kolei. W parowozach tych, w stosunku do austriackiego pierwowzoru, wprowadzono wiele, częściowo eksperymentalnych, ulepszeń. W szczególności w 4 parowozach zainstalowano podgrzewacze wody kotłowej z tłokowymi pompami Dabeg, poruszanymi przeciwkorbą umieszczoną na III osi napędnej, w 16 parowozach wbudowano podgrzewacze z inżektorami zasilającymi Metcalfe’a na parę odlotową, prostszymi w konstrukcji i lżejszymi (inżektor około 150 kg, pompa 1000-2000kg), w 2 parowozach zainstalowano stawidło zaworowe systemu Lentza z 4 zaworami w skrzyni zaworowej (przyśrubowanej do cylindra) sterowanymi wałkiem z krzywkami. Zawory te były lekkie (2,7kg), pozwalały na stosowanie bardzo przegrzanej pary i dawały szybsze i większe otwarcie kanałów przy jednoczesnej oszczędności około 50% smarów i 15% zużycia węgla. Były jednakże skomplikowane w konstrukcji i uciążliwe w konserwacji. Parowozy serii Os24 miały duży kocioł z przegrzewaczem systemu Schmidta, z samoczynnymi wyrównywaczami ciśnienia i zaworami Ricoura przy cylindrach oraz z pompami olejowymi wyposażonymi w rozpylacze smaru. Pozostałe elementy konstrukcyjne były raczej typowe i nie wnosiły nic nowego w stosunku do prototypu, poza zmienionym kształtem budki i dodaniem górnej piasecznicy na walczaku.

„Parowozy kolei polskich”
Wydawnictwo: Komunikacji i Łączności
Warszawa 1978

Ten wpis został opublikowany w kategorii Parowozy. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.